Rozdział I

Witam drogich czytelników ! Na tym blogu będę na bieżąco publikować rozdziały mojej powieści, która właśnie powstaje  :)
Jest to Fan Fiction o tematyce Potterowskiej, nieco inne niż większość z którymi miałam do czynienia. Mam nadzieję, że zaciekawię was tą historią, że będziecie często odwiedzać bloga.
ZAPRASZAM DO KOMENTOWANIA :)!

Rozdział I.

Mam na imię Laurene Meadow, mam 16 lat i jestem uczennicą Akademii Beauxbatons we Francji. Należę do grupy Papillons. Mieszkam w Angli  razem z mamą Amandą, która jest autorką  książek dotyczących teorii magii. Mój tata Thomas jest pracownikiem Ministerstwa Magii.
Pewnego wakacyjnego dnia jak co dzień leżałam sobie na leżaku w moim ogrodzie i czytałam książkę. Zastanawiałam się, jak spędzę resztę dnia, gdy nagle zadzwonił do mnie Blaise.
Zabini Blaise był moim bardzo dobrym przyjacielem. Poznałam go w dzieciństwie i nasza znajomość przerodziła się w prawdziwą przyjaźń. Mimo tego, że Zabini chodził do szkoły w Hogwarcie często się spotykaliśmy, ponieważ mieszkał całkiem niedaleko mnie.
- Cześć Laurene, miałabyś może ochotę i czas się dziś ze mną przejść na spacer tak pod wieczór? - zapytał. - Opowiedziałbym ci co nieco o  wyprawie do Albanii.
- Pewnie - odrzekłam uradowana. - Świetnie że zadzwoniłeś. To co, może o 17 pod starym Dębem?
-Okej, to do zobaczenia.
Bardzo się ucieszyłam propozycją przyjaciela. Stęskniłam się za nim, prawie przez całe wakacje nie było go w domu i nie mieliśmy okazji się zobaczyć.
Zapowiada się świetny dzień -pomyślałam i dalej zabrałam się do czytania. Minęło może 20 minut, kiedy usłyszałam kroki w domu. Przeraziłam się, wiedziałam, że rodzice od rana są w pracy w takim razie kto jest w budynku?
Wyciągnęłam różdżkę, choć dobrze wiedziałam, że poza szkołą nie wolno mi było używać czarów. Mimo tego z nią czułam się bezpieczniej. Weszłam po cichu przez taras i zawołałam:
- Kto tu jest?
Zza rogu wynurzyła się uśmiechnięta twarz mojego taty.
- Tato! Nie strasz mnie tak! Co Ty tu robisz? - zapytałam z lekkim przerażeniem w głosie.
- Przepraszam córeczko. Nie chciałem,żebyś przestraszyła się własnego ojca - dodał z ironią. - Dziś w ogóle nie pracuję, skoczyłem na chwilę do Ministerstwa pozałatwiać zaległe sprawy. Dodatkowo zaprosiłem dziś na kolację Lucjusza Malfoya i jego rodzinę. Pamiętasz ich?
- Niebardzo. Wiem tylko, że Lucjusz to twój współpracownik - odpowiedziałam.
- W każdym razie chciałem cię prosić, żebyś nigdzie dziś nie wychodziła. Malfoyowie mają podobno syna w Twoim wieku a ja powiedziałem, żeby też przyszedł.
- Nie, właśnie niedawno umówiłam się z Zabinim na spacer, tak dawno się nie widzieliśmy - Rzekłam nieco rozczarowana. - Nie będę tu siedzieć z jakimś nieznajomym kolesiem. Pewnie to jakiś sztywniak.
- Kochanie - zaczął łagodnie tata. - Proszę cię. Nie mów tak. Pokażesz mu okolicę, porozmawiacie o swoich szkołach, może to fajny chłopak?
- Eh, no nie wiem…
- Proszę cię, Lauren
- No dobrze, zostanę.
Tata podszedł do mnie i przytulił mnie.
- Dziękuję Ci - powiedział  i odszedł
Wzięłam do ręki telefon i napisałam sms do Blaisa, w którym odwowałam nasze spotkanie.
Stwierdziłam, że przed wizytą gości powinnam trochę posprzątać mój pokój. Poszłam do góry i zajęłam się porządkami.  Mój pokój nie był duży, więc nie zajęło mi to dużo czasu. Postanowiłam też się odświeżyć i przebrać w coś elegantszego. Do tej pory całe dnie siedziałam w potarganych szortach i koszulce z herbem Beauxbatons.
Przebrałam się w nową sukienkę. Była lekko różowa, idealnie podkreślała moją bladą cerę.
Bardzo ją polubiłam, ponieważ dobrze mi pasowała.
- Już jestem. – Z dołu dobiegł głos mojej mamy Amandy.
Zeszłam aby się z nią przywitać
- Cześć mamo, jak tam w pracy? - zapytałam ją i pocałowałam w policzek na powitanie.
- Całkiem w porządku. Ślicznie wyglądasz w tej sukience, to ta od cioci Rosy?
- Tak, Słyszałam, że dziś mamy gości. Pomóc Ci w czymś? – spytałam.
- Możesz zrobić sałatkę, ja zajmę się resztą.
Poszłam do kuchni, aby wykonać polecenie mamy. Do mojej sałatki dałam kilka pomidorów, chrupiącą sałatę, kukurydzę i francuski ser pleśniowy. Całość posypałam świeżymi ziołami. Pachniało wspaniale.
- Kiedy przyjdą? - zadałam pytanie mamie
- Myślę, że niedługo. Lucjusz jest bardzo punktualny – odpowiedziała.

Lucjusz z rodziną pojawili się dokładnie o godzinie 16
Kiedy usłyszałam dzwonek do drzwi zawołałam tatę, który przyszedł i jako pierwszy powitał gości.
Najpierw w przedsionku pojawiła się bardzo elegancka kobieta. Miała długie, czarno-białe włosy i wydawała się bardzo serdeczna. Przywitała ojca po czym zwróciła się do mnie:
- Witaj, nazywam się Narcyza. Tutaj taki mały podarunek od naszej rodziny. - Wręczyła mi małą torebeczkę.
- Dziękuję pani bardzo, zapraszamy dalej - powiedziałam przymilnym głosem i zanim odłożyłam podarunek, spojrzałam do środka. Był tam jakiś naszyjnik, prawdopodobnie z kryształu.
Następnie wszedł Lucjusz. Był długowłosym blondynem o ostrych rysach twarzy. Po przywitaniu się z rodzicami podszedł do mnie.
- Jestem Lucjusz Malfoy, pewnie kojarzysz mnie z opowieści Thomasa. Pracujemy razem już od 10 lat, więc pewnie obiło ci się o uszy moje imię. Pamiętam cię jako bardzo małą dziewczynkę, tak bardzo urosłaś, że nie poznałbym cię...
Z początku słuchałam co do mnie  mówił, lecz w pewnym momencie straciłam kontakt z rzeczywistością. Do naszego domu wszedł wysoki młodzieniec o niebieskich oczach i blond włosach po ojcu. Był bardzo przystojny. Nigdy nie widziałam równie urodziwego chłopaka.
- Witam - przywitał rodziców.
Podszedł do mojej mamy i pocałował ją w rękę. Z moim tatą zamienił kilka słów, po czym poszedł dalej. Chyba mnie nie zauważył. Z resztą nie było to dziwne, gdyż nasz przedsionek był bardzo małym pomieszczeniem a przede mną stała Narcyza i mama. Zasłaniały mnie.
- Draco, przywitałeś się z córką Thomasa? - zapytała jego matka.
Moja mama odsunęła się i popchnęła mnie lekko do przodu, żebym mogła powitać gościa.
Dopiero wtedy chłopak zauważył mnie. Zrobił krok w przód i podał mi rękę
- Cześć  nazywam się Draco.
- Cześć, Laurene - bąknęłam nieśmiało.
Goście weszli dalej, rozgościli się w salonie. Z początku było trochę sztywno, Lucjusz wypytywał ojca głównie o sens korzystania z mugolskich przedmiotów, takich jak telefon czy telewizor. Wiedziałam, że ten człowiek był sceptycznie nastawiony do mugoli. Na szczęście mój tata dyplomatycznie wybrnął z drażliwego tematu. Potem dorośli  zaczęli rozmawiać na różne tematy związane z magią i ministerstwem. Draco siedział na drugim końcu stołu i widocznie nad czymś rozmyślał.
W pewnym momencie podeszła do mnie mama i szepnęła do ucha
- Weź Dracona na górę, pokaż mu pokój. Będziecie się tu nudzić.
Przytaknęłam głową i podeszłam do niego.
- Słuchaj - zaczęłam nieśmiało. - Może chciałbyś pójść na górę, bo tu może być trochę nudno.
- Jasne. - Uśmiechnął się. Poczułam też jego perfumy i aż zakręciło mi się w głowie.
Udaliśmy się po schodach na górne piętro, weszliśmy do mojego pokoju i zamknęłam drzwi.
- Siadaj - powiedziałam do niego.
- Może opowiem coś o sobie. No to jak już wiesz jestem Draco. Jestem uczniem Hogwartu, całkiem fajna szkoła powiem szczerze.
- Znam jednego chłopaka, który chodzi tam. Nazywa się Zabini Blaise - przerwałam mu.
- Znasz go? - zapytał zdumiony.
- No tak, przyjaźnimy się od dawna. Zabini mieszka tu niedaleko.
Chłopak zmarszczył brwi po czym odrzekł z lekkim uśmiechem
-No widzisz. Dobrze się znamy ze szkoły. Jesteśmy razem w domu, w Slytherinie. Szczerze mówiąc nigdy nie miałem okazji być u niego w domu ale czasem przebąkiwał mi o jakiejś ślicznej dziewczynie mieszkającej w jego okolicy.
Zarumieniłam się. Myślałam że Draco jest osobą bardziej zamkniętą w sobie, tajemniczą. Jak na razie nic na to nie wskazywało.
- To może teraz ty co nieco o swojej osobie - zachęcił mnie.
-Okej jeśli chcesz. Więc mam na imię Laurene, interesuję się modą hmm co by tu jeszcze dodać. Chodzę do Akademii Beauxbatons we Francji .
- W zeszłym roku do Hogwartu przyjechało dużo dziewczyn z twojej szkoły, ty też byłaś ? - zapytał.
- Nie, ale pamiętam że rok starsze dziewczyny po przyjeździe plotkowały o tym, jacy to u was w szkole są przystojni chłopcy. - Zachichotałam. - Pewnie chodziło im o Zabiniego.
Draco wyszczerzył zęby i rzekł głośno:
- Jeden z największych przystojniaków siedzi właśnie tuż obok ciebie.
Z każdą chwilą czułam się swobodniej w jego towarzystwie. Potem przez dłuższy czas opowiadaliśmy sobie o naszych szkołach, o rodzinach i o wszystkim co nas dotyczyło.
Dowiedziałam się, że Draco mieszka w oddalonym od nas o kilkanaście kilometrów mieście, że nie ma rodzeństwa ale ma młodszych kuzynów , że uwielbia grać w Quidditch'a.
- Wiesz, może to głupio zabrzmieć ale mam wrażenie jakbyśmy znali się już od dawna. Szczerze mówiąc nie spodziewałam się, że tak miło spędzę dziś czas - powiedziałam.
- Ze mną było podobnie. Moi rodzice niemal zmusili mnie, żebym tu przychodził ale czuję, że było warto.
Siedzieliśmy chwilę w milczeniu, kiedy z dołu dobiegł głos Lucjusza.
- Draconie, zejdź proszę na chwilę na dół.
Chłopak wyszedł z pokoju i zniknął.
Korzystając z sytuacji weszłam do łazienki i oblałam twarz zimną wodą. Byłam cała czerwona.
Po niedługiej chwili wrócił Draco.
- Za jakiś czas będziemy wracać. Mam nadzieję, że kiedyś się jeszcze zobaczymy - zagadnął.
- Fajnie by było - odpowiedziałam mu. - Może pooglądamy telewizję?
Chłopak zrobił dziwną minę. Od razu zdałam sobie sprawę z tego, że skoro Lucjusz nienawidzi mugolskich produktów to pewnie jego syn ma podobne zdanie na ten temat. Osobiście nie miałam nic do mugoli. Może dlatego, że nikt nie wywierał na mnie żadnej presji, że mam ich nieznosić od tak.
- Jasne - odparł, a jego wykrzywiona twarz zamieniła się w sztuczny uśmiech.
Oglądaliśmy bajki. Wygłupialiśmy się razem i śmialiśmy. Bawiliśmy się znakomicie, aż w końcu nadszedł czas i Malfoyowie musieli już jechać.
Na dole pożegnałam się ze wszystkimi i poszłam do góry.
Musiałam wyjść na balkon, znowu zrobiło mi się słabo. W brzuchu czułam jakiś dziwny ucisk.
Kiedy było mi już lepiej weszłam do pokoju i rzuciłam się na łóżko. Przed oczami ciągle miałam obraz uśmiechającego się do mnie Dracona. Przemknęło mi przez myśl, że skoro jest taki popularny, to z pewnością kręcą się koło niego tłumy dziewczyn.
- No, i jak tam nowy kolega? - Z rozmyślań wyrwała mnie mama, która niezauważona stanęła obok mnie. Miała jakąś podejrzaną minę,  więc postanowiłam dowiedzieć się o co jej może chodzić.
- W porządku, jest bardzo sypmatyczny. Dobrze się dogadywaliśmy i postanowiliśmy się spotkać jeszcze kiedyś - odpowiedziałam. - A co?
- A no, nic nic. - Odwróciła głowę żebym nie mogła zobaczyć wyrazu jej twarzy. - Widziałam jak na Ciebie patrzył.
- Aj tam - odrzekłam. Mimo tego zainteresowały mnie słowa mamy. - Jak niby się patrzył?
Ale ona nie odpowiedziała, poruszyła jednak znacząco brwiami i wyszła.
Zostałam sama z myślami. Doszłam do wniosku, że Draco zrobił na mnie bardzo dobre pierwsze wrażenie. Chiałam się z nim jeszcze kiedyś spotkać. Pomyślałam, że muszę delikatnie wypytać o niego Blaise'a. Chciałam napisać do niego wiadomość, ale byłam tak zmęczona, że zasnęłam.